Η Ακρόπολη, η παράδοση και εμείς

Βλέπω το βίντεο από τα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης.

1η σκέψη: Αθέατες όψεις των Καρυάτιδων

Κοιτάω τις Καρυάτιδες από πίσω. Θαυμάζω το λιτό κάλλος της κόμμωσης.
Αναρωτιέμαι: αυτοί που σκάλισαν αυτά τα αγάλματα τότε, τι ήταν; Υπάλληλοι της Αθηναϊκής πολιτείας; Επιτυχημένοι επιχειρηματίες; Προσληφθέντες ελεύθεροι καλλιτέχνες; Ταλαντούχοι δούλοι από άλλες πόλεις;

Κι αυτά που έχουμε και βλέπουμε εμείς τώρα τι ήταν; Το αποκορύφωμα της καριέρας τους; Το αποτέλεσμα μιας συνηθισμένης μέρας τους στη δουλειά;

Αναλογίζομαι: Εμείς τι θα αφήσουμε πίσω μας; Σε ποιο επίπεδο είμαστε δημιουργικοί στην καθημερινή εργασία μας; Που τέμνεται η τέχνη με την τεχνολογία, το καθημερινό με το εξαιρετικό;

2η σκέψη: η εν δυνάμει ζωντανή παράδοση

Τα ανάγλυφα που παλεύουν να ξυπνήσουν, οι ματιές: μου αρέσει το μήνυμα ότι η παράδοση δεν είναι κάτι νεκρό, στατικό, αλλά μια ζωντανή δύναμη που περιμένει από εμάς να τη γνωρίσουμε και να την απελευθερώσουμε. Το παρελθόν σε διάλογο με το παρόν.

3η σκέψη: το μαύρο δάκρυ

Το δάκρυ στην τελευταία σκηνή είναι άραγε για όσα δεν γνωρίζουμε; Για το γκρίζο σήμερα; Για το νόστο και τη χαρά της συνάντησης;

Τι λέτε; Τι σκέψεις και συναισθήματα που σας γέννησε το εν λόγω γεγονός;