Σχόλια στο Τι πρέπει ν’ αλλάξει στην εκπαίδευση http://blog.edu.gr/archives/236 Technology and Education in the 21st century Sun, 06 May 2012 03:35:44 +0200 http://wordpress.org/?v=2.8.4 hourly 1 Από: γιωργος http://blog.edu.gr/archives/236/comment-page-1#comment-69137 γιωργος Fri, 12 Mar 2010 15:47:06 +0000 http://blog.edu.gr/?p=236#comment-69137 «Οι θεσμοποιημένες αξίες που ενσταλλάζει το σχολείο είναι ποσοτικές αξίες. Το σχολείο μυεί το νέο άνθρωπο σ' ένα κόσμο όπου όλα μπορούν να μετρηθούν, ακόμη και η φαντασία και —γιατί όχι— και ο ίδιος ο άνθρωπος. Η προσωπική όμως ανάπτυξη δεν είναι μια μετρήσιμη οντότητα. Είναι η ανάπτυξη μέσα σε μια πειθαρχημένη αμφισβήτηση και δεν είναι δυνατόν να μετρηθεί με κανένα κριτήριο, δεν είναι δυνατόν να υπολογισθεί με κανένα ιστορικό και δεν μπορεί να συγκριθεί με τα επιτεύγματα κανενός τρίτου. Σε μια τέτοια μάθηση η άμιλλα είναι δυνατή μόνον στην επινόηση και τη δημιουργική προσπάθεια, και είναι προτιμότε¬ρο να ακολουθεί κανείς τα χνάρια κάποιου παρά να μιμείται το ρυθμό του. Η μάθηση που οραματίζομαι είναι μια συνεχής αναδημιουργία που δεν μπορεί να μετρηθεί... Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί παρατεταμένη εκπαίδευση δεν είναι σε θέση να χειρι¬σθούν τις μη μετρήσιμες εμπειρίες. Γι' αυτούς ό,τι δεν μπορεί να μετρηθεί είναι δευτε¬ρεύον, ταυτόχρονα όμως και απειλητικό..." Ivan Illich (Κοινωνία χωρίς σχολεία, Βέργος, σ. 58) Αλέξανδρος Κοσμόπουλος Όταν κανείς καταγράψει τους κυριότερους συντελεστές επιτυχίας του εκπαιδευτικού, παρατηρεί ότι αυτοί είναι: — Η επιστημονική τους επάρκεια (που διαφαίνεται μέσα από τη βαθιά και συνάμα πλατιά γνώση του θέματος και κυρίως την ευκολία και αφ' υψηλού χρήση και θεώρηση της, όποτε χρειασθεί) — Η ψυχολογική του ισορροπία και ωριμότητα που θεμελιώνουν την παιδαγωγικότητα και αυξάνουν την παραγωγικότητα του — Η άρτια, γενική και ειδική παιδαγωγική του κατάρτιση, η αναπτυγ¬μένη παιδαγωγική τον συνείδηση και συνειδητοποίηση του εκπαιδευτικού του ρόλου — Η συνεχής του ανανέωση και συντήρηση, όχι μόνον σε επίπεδο γνω¬στικό ή πρακτικό, αλλά και σε επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης. Δεν νομίζουμε πως κάθε εκπαίδευση εκπαιδευτικού οφείλει να αναγάγει σε στόχους της (objectifs) τους πιο πάνω συντελεστές, προκειμένου να αποδεικνύεται αποτελεσματική; Η ανάπτυξη της προσωπικότητας του εκπαιδευτικού και η συνεχής φρο¬ντίδα της ψυχικής του υγείας είναι προϋποθέσεις για την άσκηση του εκπαιδευτικού έργου, έργου που συχνότατα (αν όχι πάντοτε) ξεπερνάει την ίδια τη φύση του και επεκτείνεται στο χώρο της ψυχοθεραπευτικής ή ψυχοδιαλυτικής προσέγγισες των προσωπικοτήτων, δασκάλου-μαθητή. Η ψυχανάλυση της σχολικής ζωής, το έχει ήδη επισημάνει από τον καιρό του Freud, έχει σημαντικά δείξει πως το έργο της αγωγής κινείται σημαντικά και στο χώρο του ασυνειδήτου. Ο Μauco λέει: «Αν ο δάσκαλος έχει μια προσωπική ωριμότητα, που του επιτρέπει να λύνει τις ίδιες του τις δυσκολίες, θα μπορέσει να βοηθήσει το παιδί να ζήσει και να λύσει τις δικές του. Δεν θα αντιδράσει μεταβιβαστικά στις μεταβιβα¬στικές αντιδράσεις του μαθητή του»31|. Όταν ο Freud τόνιζε πως «η ανάλυση των δασκάλων και παιδαγωγών φαίνεται πως πρέπει να είναι αποτελεσματικό προφυλακτικό μέτρο»32, το τόνιζε, γιατί είχε ήδη αντι¬ληφθεί πολλά σφάλματα αγωγής που οφείλονταν σε φαντασιώσεις, σύμβολα, κ.α. της προσωπικότητας του εκπαιδευτικού. Αυτά όλα δεν επιση¬μαίνουν τίποτε περισσότερο από τις μέγιστες δυσκολίες του εκπαιδευτικού λειτουργήματος, δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπισθούν από τον τρόπο της στρατολόγησης και της ουσιαστικής εκπαίδευσης του εκπ/κού33, «Οι θεσμοποιημένες αξίες που ενσταλλάζει το σχολείο είναι ποσοτικές αξίες. Το σχολείο μυεί το νέο άνθρωπο σ’ ένα κόσμο όπου όλα μπορούν να μετρηθούν, ακόμη και η φαντασία και —γιατί όχι— και ο ίδιος ο άνθρωπος.
Η προσωπική όμως ανάπτυξη δεν είναι μια μετρήσιμη οντότητα. Είναι η ανάπτυξη μέσα σε μια πειθαρχημένη αμφισβήτηση και δεν είναι δυνατόν να μετρηθεί με κανένα κριτήριο, δεν είναι δυνατόν να υπολογισθεί με κανένα ιστορικό και δεν μπορεί
να συγκριθεί με τα επιτεύγματα κανενός τρίτου. Σε μια τέτοια μάθηση η άμιλλα είναι δυνατή μόνον στην επινόηση και τη δημιουργική προσπάθεια, και είναι προτιμότε¬ρο να ακολουθεί κανείς τα χνάρια κάποιου παρά να μιμείται το ρυθμό του. Η μάθηση που οραματίζομαι είναι μια συνεχής αναδημιουργία που δεν μπορεί να μετρηθεί…
Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί παρατεταμένη εκπαίδευση δεν είναι σε θέση να χειρι¬σθούν τις μη μετρήσιμες εμπειρίες. Γι’ αυτούς ό,τι δεν μπορεί να μετρηθεί είναι δευτε¬ρεύον, ταυτόχρονα όμως και απειλητικό…»
Ivan Illich (Κοινωνία χωρίς σχολεία, Βέργος, σ. 58)

Αλέξανδρος Κοσμόπουλος

Όταν κανείς καταγράψει τους κυριότερους συντελεστές επιτυχίας του εκπαιδευτικού, παρατηρεί ότι αυτοί είναι:
— Η επιστημονική τους επάρκεια (που διαφαίνεται μέσα από τη βαθιά και συνάμα πλατιά γνώση του θέματος και κυρίως την ευκολία και αφ’ υψηλού χρήση και θεώρηση της, όποτε χρειασθεί)
— Η ψυχολογική του ισορροπία και ωριμότητα που θεμελιώνουν την παιδαγωγικότητα και αυξάνουν την παραγωγικότητα του
— Η άρτια, γενική και ειδική παιδαγωγική του κατάρτιση, η αναπτυγ¬μένη παιδαγωγική τον συνείδηση και συνειδητοποίηση του εκπαιδευτικού του ρόλου
— Η συνεχής του ανανέωση και συντήρηση, όχι μόνον σε επίπεδο γνω¬στικό ή πρακτικό, αλλά και σε επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης.
Δεν νομίζουμε πως κάθε εκπαίδευση εκπαιδευτικού οφείλει να αναγάγει σε στόχους της (objectifs) τους πιο πάνω συντελεστές, προκειμένου να αποδεικνύεται αποτελεσματική;
Η ανάπτυξη της προσωπικότητας του εκπαιδευτικού και η συνεχής φρο¬ντίδα της ψυχικής του υγείας είναι προϋποθέσεις για την άσκηση του εκπαιδευτικού έργου, έργου που συχνότατα (αν όχι πάντοτε) ξεπερνάει την ίδια τη φύση του και επεκτείνεται στο χώρο της ψυχοθεραπευτικής ή ψυχοδιαλυτικής προσέγγισες των προσωπικοτήτων, δασκάλου-μαθητή. Η ψυχανάλυση της σχολικής ζωής, το έχει ήδη επισημάνει από τον καιρό του Freud, έχει σημαντικά δείξει πως το έργο της αγωγής κινείται σημαντικά και στο χώρο του ασυνειδήτου. Ο Μauco λέει: «Αν ο δάσκαλος έχει μια προσωπική ωριμότητα, που του επιτρέπει να λύνει τις ίδιες του τις δυσκολίες, θα μπορέσει να βοηθήσει το παιδί να ζήσει και να λύσει τις δικές του. Δεν θα αντιδράσει μεταβιβαστικά στις μεταβιβα¬στικές αντιδράσεις του μαθητή του»31|. Όταν ο Freud τόνιζε πως «η ανάλυση των δασκάλων και παιδαγωγών φαίνεται πως πρέπει να είναι αποτελεσματικό προφυλακτικό μέτρο»32, το τόνιζε, γιατί είχε ήδη αντι¬ληφθεί πολλά σφάλματα αγωγής που οφείλονταν σε φαντασιώσεις, σύμβολα, κ.α. της προσωπικότητας του εκπαιδευτικού. Αυτά όλα δεν επιση¬μαίνουν τίποτε περισσότερο από τις μέγιστες δυσκολίες του εκπαιδευτικού λειτουργήματος, δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπισθούν από τον τρόπο της στρατολόγησης και της ουσιαστικής εκπαίδευσης του εκπ/κού33,

]]> Από: Το στοιχείο. « Ars Longa Vita Brevis http://blog.edu.gr/archives/236/comment-page-1#comment-1279 Το στοιχείο. « Ars Longa Vita Brevis Mon, 13 Jul 2009 04:07:01 +0000 http://blog.edu.gr/?p=236#comment-1279 [...] Πηγή [...] [...] Πηγή [...]

]]>