Ζωντανή Μάθηση | Alive Learning

7 Comments so far (Add 1 more)

1. Χρειάζεται μεράκι και αφοσίωση για να γίνεις καλός δάσκαλος. Δεν γίνετε ο καθένας.

   1. gnorimies on Νοεμβρίου 18th, 2010 at 17:27

2. Με λίγα λόγια η αλλαγή θα έρθει από …….κάτω προς τα πάνω.Όσο οι ΤΠΕ μένουν μακριά από το σχολείο τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση, το χάσμα μεταξύ της Ελλάδας και των προηγμένων χωρών.Τι πρέπει να γίνει?
   Σήμερα στα ελληνικά σχολεία μπορει κανείς να κάνει λόγο για μεμονωμένες, φωτισμένες περιπτώσεις εκπαιδευτικών που προσπαθούν για μια πιο ποιοτική εκπαίδευση.
   Ασ στηριχτεί το σύστημα σ΄αυτούς.Στην Κύπρο για παράδειγμα λειτουργούν κλιμάκια πληροφορικής που παρέχουν βοήθεια , εκπαίδευση ,ενημέρωση σε εκπαιδευτικούς στις σχολικές μονάδες.Από την άλλη το Π.Ι της Κύπρου παρέχει σημαντική βοήθεια με υλικό.Ας ελπίσουμε πως κάτι θα γίνει από του χρόνου μιας και απ΄ότι μαθαίνω υπάρχει στα σκαριά συνεργασία με την Κύπρο και επίκεινται αλλαγές από τη νέα χρονιά.
   Για να δούμε.

   2. Ρίζος on Φεβρουαρίου 4th, 2010 at 01:44

3. Η τεχνολογία είναι ένας μεγενθυντικός φακός. Βοηθά τον καλό δάσκαλο και εκθέτει τον ανέτοιμο. Προσωπικά πιστεύω στο παράδειγμα και το φιλότιμο και όχι στον καταναγκασμό. Αυτό που χρειάζεται είναι εκπαιδευτικοί που θα δείξουν το δρόμο και τον στόχο ώστε να εμπνεύσουν και να βοηθήσουν τους συναδέλφους να συμπορευτούν.
   Ένας άνθρωπος με υπομονή και καλή επιμονή μπορεί να βοηθήσει να μετασχηματιστεί η νοοτροπία και η λειτουργία ενός σχολείου, ακόμα και της κοινωνίας.

   3. Στυλιανός Μυστακίδης on Ιανουαρίου 31st, 2009 at 17:44

4. Δεν φτάνουν οι πρωτοπόροι. Όλοι υπόλοιποι θα εκπαιδεύσουν. Και όσοι από τους υπόλοιπους δε θα εκπαιδεύσουν, αυτοί θα κληθούν να λειτουργήσουν σε αυτό το κλίμα αλλαγής και «συμμετοχής»(λέξη πρωτόγνωρη για τον Έλληνα…).
   Φοβάμαι μήπως το social web, το web 2.0, το web 3.0 κ.ο.κ, γίνουν τελικά το «όπιο των τεχνοκρατών» (κατά τη ρήση «όπιο των διανοούμενων» που έλεγαν παλιά για τον μαρξισμό). Δηλαδή τα λέμε εμείς για να χαιρόμαστε όταν έξω υπάρχει μια κοινωνία ανίκανη να τα διαχειριστεί, ένα σύστημα που θέλει μηχανικά τυποποιημένα γρανάζια και όχι ζωντανούς «αυτόβουλους» οργανισμούς.

   4. ginko on Ιανουαρίου 29th, 2009 at 00:35

5. DrTeddy,
   ginko,

   σας ευχαριστώ για τα πολύ εύστοχα σχόλιά σας.

   Κάθε σοβαρή συζήτηση περί παιδείας θα έπρεπε να ξεκινήσει από την ερώτηση που επισημαίνει ο ginko από το (στρατηγικό) όραμα και ειδικότερα το πρότυπο ανθρώπου που θα υπαγορεύσει πολιτικές και προτεραιότητες και στην καλή περίπτωση θα εμπνεύσει έμπρακτα καθηγητές και μαθητές.

   Πιστεύω ακράδαντα ότι η λυδία λίθος της ποιότητας και του αποτελέσματος μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας σε οποιοδήποτε επίπεδο είναι η αντίδραση των εκπαιδευομένων στο τέλος της. Τους άρεσε; Χαίρονται που τελείωσε ή θα ήθελαν κι άλλο; Εκεί νομίζω είναι ο πήχυς και μάλιστα από παιδαγωγικής απόψεως είναι μόνο το πρώτο στάδιο.

   Πηγαίνοντας τη συζήτηση ένα βήμα πιο πέρα, στο τι μπορεί και πρέπει να γίνει, στην προσέγγιση «από κάτω προς τα πάνω», στέκομαι ιδιαίτερα στην επισήμανση του DrTeddy για τους ρομαντικούς δάσκαλους. Φιλότιμοι εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων μπορούν να έχουν σήμερα πολύτιμο σύμμαχο την τεχνολογία τόσο για χρήση στην τάξη όσο και για επαγγελματική ανάπτυξη (professional development). Αξιοποιώντας το συνεργατικό διαδίκτυο είναι εύκολο (από τεχνικής απόψεως) να χτιστούν δίκτυα συνεργασίας, ανταλλαγής πόρων/υλικού και αλληλοβοήθειας μεταξύ συναδέλφων που θέλουν να κάνουν δημιουργική αντίσταση. Αυτό αναδεικνύει
   α. τον κεντρικό ρόλο μιας νοοτροπίας κι αγάπης για διά βίου ή συνεχιζόμενη μάθηση/εκπαίδευση και
   β. την ευθύνη των πρωτοπόρων να ενημερώσουν, να εμπνεύσουν και να βοηθήσουν/εκπαιδεύσουν μέσω επίσημων και ανεπίσημων διαύλων τους συναδέλφους.

   5. Στυλιανός Μυστακίδης on Ιανουαρίου 28th, 2009 at 11:05

6. Πέρα από τη… γλαφυρή περιγραφή του ιδανικού δασκάλου που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, ο ginko τα λέει εξίσου σωστά. Το θέμα είναι πως η περιβόητη μεταρρύθμιση θ’ αρχίσει μόνο από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που έχουν αυτή τη… ρομαντική διάθεση απέναντι στο λειτούργημά τους, κακά τα ψέμματα.
   Από τη στιγμή που υπάρχουν συνάδελφοι, έστω και λίγοι, που το πράττουν αυτό τότε τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Σίγουρα πάντως τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχει η οικογένεια και η πολιτεία. Μια πολιτεία που δε βοηθάει στην απόκτηση καλλιέργειας και στην απόκτηση ευρείας γνώσης δεν μπορεί να μιλά για μεταρρυθμίσες, ιδίως όταν οι τελευταίες μονίμως κινούνται προς την κατεύθυνση της απόκτησης του περιβόητου και τόσο «σπουδαίου» πανεπιστημιακού πτυχίου.

   6. DrTeddy on Ιανουαρίου 27th, 2009 at 18:11

7. Συμφωνώ και διαφωνώ. Ο καλός δάσκαλος μπορεί να κάνει καλύτερο το μάθημα, αλλά δεν είναι μάγος. Τα παιδιά πάνε αδιάφορα στην τάξη και σε αυτό φταίει και η οικογένεια, σύστημα, πολιτεία. Ποιος τα εξωθεί στα φροντιστήρια? Το υπάρχον βαθμοθηρικό σύστημα. Ποιος τα εξωθεί στο θυμό? Μήπως ότι και τα Πανεπιστήμια έχουν γίνει παρακλάδι του ΟΑΕΔ? Οι υλικοτεχνικές υποδομές δε μετράνε? Και πώς θα γίνουν τα μαθήματα ή πρακτική εξάσκηση? Στη Φιλανδία είχαν διαφανοσκόπια αλλά είχαν και άρτια εργαστήρια. Σήμερα οι εξελίξεις καλπάζουν και ο υπολογιστής είναι απαραίτητο εργαλείο στην εξόρυξη και διαχείρηση γνώσης. Πώς θα μάθουν να τον χρησιμοποιούν για αυτό το σκοπό? Με powerpoint παρουσιάσεις του πώς χρησιμοποιούμε σωστά τον υπολιγιστή? Καλές οι θεωρίες αλλά η πράξη μετράει. Έχουν τεράστιες ευθύνες οι εκπαδιευτικοί δευτεροβάθμιας γιατί έχουν γίνει γραφειοκράτες κα αντιδραστικοί σε κάθε αλλαγή. Γιατί αντί να μποϋκοτάρουν το σύστημα με αυτά που πρέπει να διδαχτούν κάνουν «απλώς» απεργίες. Έχουν τεράστια ευθύνη και οι ακαδημαϊκοί γιατί βγάζουν την ουρά τους απ’ έξω, όταν αυτοί είναι που εκπαιδεύουν όπως εκπαιδεύουν αυτούς τους εκπαιδευτικούς, όταν ασχολούνται με την προσοντολαγνεία για να ανέβουν βαθμίδες και δεν ασχολούνται με την ακαδημαϊκή διδακτική πράξη και έρευνα στην ουσία τους. Δεν έχει πατώσει μόνο η δευτεροβάθμια. Η τριτοβάθμια έχει τα ίδια χάλια.

   Η ευθύνη είναι κάθετη από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα.

   Ps: Ρητορική ερώτηση. Για ποιο λόγο να έχει όρεξη για το σχολείο ο σημερινός μαθητής, κυρίως ένας έφηβος? Για τα 700 euro που θα παίρνει αν θα παίρνει, για τα ένα κάρο χαρτιά που θα χρειαστεί να πάρει(δε συζητάω το γεγονός ότι έχουμε καταντήσει ολόκληρη η Ελλάδα ταξιδιωτικοί πράκτορες με την πολυγλωσσία….) για να βρει μια τέτοια «συμφέρουσα» δουλειά, για το 5ημερο που αν το πάρει τελικά θα λέει και ευχαριστώ(δε το συζητάμε για τις υπερωρίες), ή για το ότι θα ζει για δουλεύει και όχι το αντίστροφο(αν δείτε και σύνταξη εμένα γράψτε μου)? Για ποια παιδεία μιλάμε? Αυτή που σε προετοιμάζει τελικά για ποιο πράγμα???
   Δεν είναι εκπαιδευτικό το πρόβλημα αλλά πολιτικό. Σαν κοινωνία έχουμε βαλτώσει και πλέον τσεκάρουμε με τικ (όπως πολύ εύστοχα έχει πει ένας φίλος) τους τομείς στους οποίους το σύστημα μπάζει από παντού. Λαϊκώς δε πάει άλλο. Πόσο ακόμα?

   7. ginko on Ιανουαρίου 27th, 2009 at 11:16