(Χρ. Δάλκος, από την ΡΗΞΗ, τ.47, που κυκλοφορεί)

Ξέρω πως η ιδέα της πατρίδας, του κοινού τόπου, της ιστορίας και του πολιτισμού του, σας είναι απεχθής.

Ξέρω πως οι κατά τα άλλα «ευαίσθητες» μύτες σας είναι επιλεκτικές στις οσμές του χυμένου αίματος: όσο σας εξεγείρει η δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου από ένα ανθρωποειδές, τόσο σας αφήνει παγερά αδιάφορους η δολοφονία ενός πιλότου που υπερασπίζεται το Αιγαίο ή ενός Ελληνοκύπριου Γλέζου που κατεβάζει την κατοχική σημαία.

Ξέρω πως σέβεστε απεριόριστα τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους καθολικούς, προτεσταντικούς ή και αρχαιοελληνικούς ναούς, και το μόνο που δεν σέβεστε είναι οι ελληνορθόδοξες εκκλησίες ή εικόνες. Είναι κι’ αυτό μια καθ’ όλα σεβαστή μορφή αυτοπεριφρόνησης.

Ξέρω πως δεν χάνετε ευκαιρία να κάψετε την ελληνική σημαία και να την αντικαταστήσετε με την μαυροκόκκινή σας, ξεχνώντας βέβαια πως είναι αυτή η ίδια σημαία που ύμνησε ο Σολωμός, για την οποία πέθανε ο άλλος Σολωμός, που ύψωσαν οι αγωνιστές της εθνικής ανεξαρτησίας και αντίστασης, αυτή η ίδια που γκρεμίστηκε κάτω από τις ερπύστριες των τεθωρακισμένων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Ξέρω τέλος πως ενώ περιφρονείτε βαθύτατα την πολιτισμική δημιουργία αυτού του τόπου, γοητεύεστε απεριόριστα από τον πολιτισμό, την γλώσσα και τα ήθη του παγκόσμιου χωροφύλακα, του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. (…)

Ακούστε, σας παρακαλώ, και σκεφθήτε επί τέλους: Με μια απείρως πιο αυταρχική αστυνομική εξουσία στο σβέρκο τους, οι αριστεροί του ’40 συστρατεύθηκαν στον πόλεμο εναντίον του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού ναζισμού, γιατί καταλάβαιναν αυτό που εσείς, δυστυχώς, αδυνατείτε να καταλάβετε: πως υπάρχουν εξουσίες κι εξουσίες, και πως οι αφανείς και φαινομενικά μακρινές μπορεί να είναι πολύ πιο καταπιεστικές και αντιανθρώπινες.

Σήμερα που τα εξωνημένα κανάλια αλωνίζουν στα μυαλά των ανθρώπων και που είναι δυνατόν με ένα και μόνο ψέμα, καλά προπαγανδισμένο, να πέφτουν κυβερνήσεις και να διεκπεραιώνωνται πορτοκαλί, βελούδινες κ.λπ. «επαναστάσεις», μήπως είναι καιρός να αναρωτηθήτε μπας και λειτουργείτε ως τα ανυποψίαστα και ευχειραγώγητα κινούμενα μιας «κοκκινόμαυρης» «επανάστασης», ενορχηστρωμένης απ’ τον παγκόσμιο χωροφύλακα; Ο οποίος φιλοδοξεί να ταπεινώση και να υποδουλώση έναν ολόκληρο λαό με λίγες σπασμένες βιτρίνες και μερικά πυρπολημένα κτήρια;

Κοντολογίς, αφού δεν μπορείτε και δεν θέλετε να είστε πατριώτες, μπορείτε τουλάχιστον να μην είστε ηλίθιοι;

http://sotsot36.blogspot.com/%CE%A0%CE%B5%CF%81.%20%CE%A1%CE%97%CE%9E%CE%97%20%CF%84.%2047

Με φέρατε σʼένα κόσμο όπου είσασταν αναγκασμένοι κάθε μέρα να με παρατάτε και να τρέχετε για δουλειές. Με φέρατε εδώ και μετά ψάχνατε που να με παρκάρετε. Με πήγατε στο σχολείο κι επειδή δε σας έφτανε αυτό με τρέχετε σʼένα σωρό φροντιστήρια και μαθήματα και μου φυτέψατε το άγχος για το αβέβαιο μέλλον μου. Αφού ήταν τόσο αβέβαιο το μέλλον μου, αφού ακόμα κι αυτό τον πλανήτη τον έχετε κάνει επικίνδυνο γιατί με φέρατε εδώ; Ποιά είναι η ζωή μου εμένα; Οι δύο ώρες τηλεόραση και games την ημέρα;

Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο, να ανοίξω φτερά να πετάξω και να τα δώ όλα σε μιά στιγμή. Θέλω να βγώ έξω, να γνωρίσω τους άλλους, να παίξω να διασκεδάσω, να νοιώσω χαρά και να μη με νοιάζει ότι αύριο θα πάω σχολείο αδιάβαστη. Θέλω να ονειρεύομαι ένα κόσμο που δεν θα ψάχνουν να με παρκάρουν, που δε θα έχουν πάντα δουλειά, που δε θα είναι επικίνδυνο να γνωρίσω ους άλλους, που δε θα με τρομάζει το μέλλον, που δε θα έχει αφεντικά και δούλους.

Βλέπω τη μιζέρια σας αλλά δεν έχω συνηθίσει σʼαυτήν και δεν θέλω να συνηθίσω. Δε θα σκύψω το κεφάλι επειδή το σκύψατε εσείς. Δε θέλω να γίνω ούτε δούλος ούτε αφεντικό κανενός, θέλω να με αφήσετε ήσυχη.

Αυτά τα μαντρόσκυλα με τη στολή που σας τρομάζουν δεν τα φοβάμαι. Εσείς βλέπετε σʼαυτά κάποια τάξη κι ασφάλεια. Εμένα πάψτε να με κοροϊδεύετε γιατί βλέπω καλά ότι αυτή η τάξη είναι υποκρισία όσο για την ασφάλεια, οι ίδιοι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Είναι τα σύμβολα της εξουσίας. Της δικής σας, των δασκάλων, των πολιτικών, των μεγάλων που ζούν έτσι. Εσείς μάθατε να ζείτε έτσι εγώ όχι. Αν θέλουν να τα βάλουν μαζί μου αλίμονό τους. Δεν έχουν καμία ελπίδα και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Είμαι οργισμένη κι επικίνδυνη. Και είμαστε πολλές και πολλοί, είμαστε παντού, είμαστε ακόμα και μέσα στα σπίτια των φονιάδων. Δεν μπορούν να κρυφτούν από μας όπου κι αν σταθούν. Με τον ένα ή
τον άλλο τρόπο εμείς θα μείνουμε όρθιοι, όχι εκείνοι.

Μη μου θυμώνετε, αυτό που με μάθατε κάνω. Μου είπατε ότι η εξέγερση είναι μπάχαλο και καταστροφή. Τώρα που εξεγείρομαι μπάχαλο και καταστροφή θα πάρετε.

Σας αγαπάω. Με το δικό μου τρόπο αλλά σας αγαπάω.

Εχω όμως να φτιάξω το δικό μου κόσμο για να ζήσω τη δική μου ζωή ελεύθερη και για να το κάνω αυτό πρέπει να καταστρέψω το δικό σας κόσμο. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Για να το πω με δικές σας λέξεις: αυτή είναι η δουλειά μου.