Δημοσιεύτηκαν πρόσφατα αποτελέσματα μελέτης για τον τρόπο μελέτης και μάθησης φοιτητών σε Ελληνικά πανεπιστήμια. Η σύνοψη βρίσκεται στην ακόλουθη φράση:
Οι μαθητές στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση το μόνο που μαθαίνουν είναι να αποστηθίζουν γνώσεις. Δεν έχουν σύστημα στο διάβασμα, δεν αποκτούν κριτική σκέψη, δεν γνωρίζουν πώς να ξεφύγουν από τα στενά πλαίσια του σχολικού βιβλίου, αξιοποιώντας και άλλες πηγές γνώσης. Μόνο στόχο έχουν την καλή επίδοση, που ουσιαστικά καλύπτει το πρόβλημα.
Αν και αυτή η εικόνα ασφαλώς δεν αντανακλά στο σύνολο των ιδρυμάτων, των σχολών ή των διδασκόντων/διδασκομένων, εντούτοις περιγράφει ένα υπαρκτό φαινόμενο.
Ίσως ένας τρόπος επαλήθευσης ή κατάρριψης των αποτελεσμάτων είναι η θελκτικότητα των παραδόσεων στους φοιτητές. Καθώς η παρακολούθηση μαθημάτων στο πανεπιστήμιο είναι προαιρετική, θα ήταν ενδιαφέρον να μελετηθεί το ποσοστό παρουσίας των φοιτητών στα μαθήματα της σχολής του, οι λόγοι παρουσίας/απουσίας (υποχρεώνονται για να περάσουν το μάθημα ή επειδή τους ενδιαφέρει/αρέσει; ), καθώς και ο βαθμός ικανοποίησης από το επίπεδο και τις εφαρμοζόμενες μεθόδους σπουδών.
Η παιδεία στην Ελλάδα στενάζει κάτω από ένα άκαμπτο και παιδαγωγικά φτωχό, εξετασιοκεντρικό σύστημα, μακριά από τις δεξιότητες που χρειάζεται ένας πολίτης του 21ου αιώνα. Η δική μου αίσθηση -παρακολουθώντας και τη διεθνή πραγματικότητα- είναι ότι οι νέες τεχνολογίες της γνώσης, όταν συνδυαστούν κατάλληλα με την επιστημοσύνη και το μεράκι του δασκάλου, μπορούν να απογειώσουν την εκπαιδευτική διαδικασία και να συμβάλλουν ώστε το μάθημα -είτε στο σχολείο είτε στο πανεπιστήμιο- να γίνει μια συναρπαστική περιπέτεια γνώσης.
Σχετικά άρθρα
If you liked my post, feel free to subscribe to my rss feeds
BlogoSquare
2 Comments so far (Add 1 more)